Toen de Europese Commissie de voorbije weken haar aanbevelingen voor ons land formuleerde was de verontwaardiging groot. Het asociale Europa toonde haar ware gelaat. Aan de emotionele commentaren en reacties te zien, leek het alsof Tatcher, het Joenk of zelfs Ronald Reagan himself de pen hadden gehouden in de macro-economische oefening. De beeldvorming werd vooral vanuit oudlinkse hoek gezet. Maar ook oudrechts liep gretig mee in de neokapitalistische mars.
Laat ons eens even naar de feiten kijken. De Commissie deed aanbevelingen voor alle EU landen, niet alleen over België. Een bloemlezing van de rapporten leest helemaal niet als een neokapitalistische bijbel. Integendeel. Over Nederland bijvoorbeeld, schrijft de Commissie dat er meer werk moet worden gemaakt van de ondersteuning van de meest kwetsbare groepen in de samenleving. Dat de overheid hen beter moet helpen en moet integreren in de arbeidsmarkt. Polen krijgt de aanbeveling om meer vrouwen aan het werk te helpen. De Commissie pleit er voor meer kinderopvang en ondersteuning van jonge kinderen. En wat te denken van de noodzaak aan woonsubsidies? Dat is een aanbeveling aan het adres van… het Verenigd Koninkrijk. Ja u leest het goed. En er is voor elk wat wils : van aandacht voor vrouwen op de werkvloer en schoolverlaters in Oostenrijk tot onderwijs en kinderopvang als prioriteit in Duitsland.
Aangezien perceptie altijd krachtiger is dan realiteit, deed niemand echt moeite om het beeld bij te sturen. Natuurlijk heeft de Commissie een olifantenvel en kan ze tegen een stootje. Maar het ontbreekt haar wel aan een vurige verdediger. Aan een gezicht of een figuur die het Europese project op sleeptouw neemt. Of – bij gebrek daaraan – aan iemand die minstens af en toe op een paar feiten wijst. Dat kan nooit kwaad, naar de feiten kijken.
